korekta kopyt

Korekta kopyt – struganie naturalne

Struganie „naturalne” jest nieco mylącym sformułowaniem. Wbrew pierwszemu skojarzeniu nie odnosi się do ganiania koni po skałach celem obłamania nadmiaru przerośniętej puszki kopytowej, lecz jest alternatywą dla tradycyjnego kowalstwa i bazuje na wiedzy z dziedziny biomechaniki kopyta.
W struganiu naturalnym postępujemy wg kilku podstawowych zasad, które pozwalają naśladować sposób ścierania się kopyt przez dzikie konie.

Przede wszystkim dążymy do tego, by kopyto miało niskie kąty wsporowe.

Większość tradycyjnie werkowanych koni ma wysokie kąty wsporowe – skutkuje to często nieprawidłowym dla kopytnych sposobem stawiania kończyny (zamiast poprawnej kolejności: kąt wyporowy – pazur – oderwanie kopyta od ziemi, jest na odwrót), zawężeniem kopyt, czy chorobami strzałek, które w prawidłowym kopycie, by właściwie pracować, powinny być na tej samej wysokości co kąty wsporowe – gdy nie wchodzą w kontakt z podłożem przy stawianiu kopyta na ziemi, szybko zaczynają ulegać degradacji.

Koszt usługi zależnie od stanu kopyt waha się od 100 do 200zł od konia

plus dojazd 1zł/km

   

 o kopytach nieco więcej:

Budowa i funkcja elementów kopyta: 

Puszka kopytowa wytwarzana jest przez tworzywo (miazga kopytowa). Jest to warstwa skóry właściwej i naskórka, które znajdują się w określonych miejscach końskiego palca i wytwarza poszczególne części i warstwy puszki.
Puszka składa się ze ścian rogowych oraz podeszwy rogowej i strzałki rogowej od strony przyziemnej kopyta. Kształtem przypomina fragment ściętego od góry stożka. Ściana przednia znajduje się między prostymi równoległymi poprowadzonymi wzdłuż kopyta
od wierzchołków kątów wsporowych. Jest najgrubsza i najbardziej skośnie ustawiona względem podłoża.
Od góry puszka ograniczona jest tzw. koronką (krawędzią koronową). Dzięki temu, ze róg ścian puszki kopytowej narasta  z tworzywa korony na całym obwodzie w podobnym tempie, a ściany przedkątne są krótsze niż przednia, róg tylnej części puszki jest najmłodszy i najbardziej elastyczny. Przyziemna część puszki składa się z krawędzi podeszwowej, podeszwy rogowej i strzałki rogowej. Z tyłu strzałki są 2 piętki rogowe, stanowiące część opuszki rogowej.
Wewnątrz puszki znajdują się kości, ścięgna, chrząstki, nerwy, naczynia krwionośne i limfatyczne. Krew tętniczą dostarczają dwie tętnice, które w kości kopytowej tworzą łuk rozgałęziający się dalej do kości i tworzywa.
Najważniejszym elementem w puszce jest bardzo mocno ukrwiona i unerwiona półkolista kość kopytowa nadająca kopytu kształt. Dolna krawędź kości opiera się na podeszwie oraz w tylnej części na strzałce gąbczastej. Krawędzie kości kopytowej i podeszwy rogowej powinny być względem siebie równoległe. Wyżej znajduje się krótka i gruba kość koronowa, która od dołu stawem kopytowym łączy się z kością kopytową, od góry stawem koronowym z kością pęcinową.
Linia biała jest połączeniem ściany puszki kopytowej z podeszwą o szerokości ok 3mm, a w jej skład wchodzą zakończenia listewek puszki kopytowej zazębiające się z boczną porowatą warstwą rogową podeszwy.
Strzałka rogowa wraz z piętkami stanowi  opuszkę kopytową pochodną opuszki palcowej. Po bokach strzałki znajdują się rowki przystrzałkowe, które oddzielają ją od ścian wsporowych.

Róg strzałki ma charakter rureczkowy i jest miękki, wilgotny, gumiasty. Swoiste właściwości rogu strzałki umożliwiają jej pełnienie funkcji amortyzatora. Od tyłu ramiona strzałki przechodzą w okrągłe zgrubienia piętek. Piętki są zbudowane z włókien kolagenowych oraz elastycznych oraz pokryte cienką warstwą rogu. Wspomagają amortyzujące działanie strzałki.

Mechanika kopyta:

Mechanika kopyta polega na jego odkształcaniu się pod wpływem obciążenia przez ciało konia, głównie podczas ruchu. Kości ślizgają się w stawach jedna na drugiej. Dobrze wykształcona strzałka pierwsza opiera się o podłoże i ulega pewnemu spłaszczeniu, a w tylnej części rozszerzeniu i dzięki temu o podłoże opiera się brzeg podstawowy.
Nacisk strzałki rogowej rozszerza ściany wsporowe. Te zmiany są możliwe m.in. dzięki elastyczności linii białej i podeszwy. Pod wpływem nacisku masy ciała konia na kopyto krew w licznych splotach naczyniowych wytwarza rodzaj hydraulicznej poduszki, szczególnie w strzałce gąbczastej, wspomagając amortyzację, a jednocześnie wspomagając krążenie.
Rozchylenie krawędzi ścian przedkątnych na zewnątrz wynosi ok 3mm w galopie.
Amortyzujące właściwości kopyta mają decydujące znaczenie dla ochrony samych kopyt przed urazami, ale też w pewnym stopniu całych kończyn. Ponadto ruchomość puszki kopytowej powoduje zdecydowaną poprawę krążenia – nie bez przyczyny mówi się o pracującym kopycie jako o pompce, a nawet dodatkowym sercu